place Sainte-Justine
al half mijn leven woon ik in België.
ik heb weinig met het land, maar des te meer met zijn twee mini-metropolen.
Antwerpen is er al die tijd geweest
en er zijn huwelijken die het niet zo lang volhouden als wij twee.
zeker niet met zoveel passie !
Bruxelles was er lang daarvoor al.
van mijn eerste kus tot mijn eerste tattoo.
ik heb er gelachen, giechelend,
met bloemen op mijn fiets, op zoek naar place Sainte-Justine*.
ik heb er gehuild, verslagen,
en bloemen gelegd, na de verschrikkelijke aanslagen.
opeens was alles anders,
ook mijn liefdesrelatie met deze plek.
bruxeller
Bruxelles, un classique culte, avec moi comme la figurante la plus insignifiante.
als je het zo kan zien dan zou je zomaar smoorverliefd kunnen worden, en dan is er geen weg meer terug.
ik zie heus wel dat de stad een enclave is, waar continu gestreden wordt om onbelangrijke onenigheden.
in verschillende talen die mensen van elkaar best wel kunnen verstaan maar gewoon niet willen begrijpen.
omarm de onlogische ongepolijste chaos, zegt de Belg,
en dat is tegelijkertijd ook de charme van het land.
ik zie vooral een fotogenieke stad.
de fotograaf in mij ziet zwart-wit, met harde contrasten.
beweging in een beeld dat stilstaat.
een grafisch drama, waar ik mij niet aan waag.
ik ? ik kan Bruxelles niet fotograferen.
moi ? je veux seulement bruxeller*.
binnenkort brussel ik weer door de zo ongeveer meest ondergewaardeerde hoofdstad die ik ken.
mijn hoofd in de wolken & mon cœur dans les étoiles,
comme une figurante.
Claudia Lago di Garda
la vostra corrispondente dal Lago di Garda
(vandaag vanuit Bruxelles)
*place Sainte-Justine, een fictief plein.
(sous les lampions de la place Sainte-Justine)
*bruxeller, een werkwoord wat dringend moet worden opgenomen in Le Robert.
(c’était au temps où Bruxelles bruxellait)
afkomstig uit Bruxelles van Brel.
