VACHEMENT BIEN

petits îlots

‘putain putain c’est vachement bien, nous sommes quand même tous des Européens’.

dat is Bruxelles in één zin.

Arno zong waar België zit, ergens tussen Frans, Engels en Nederlands,
dat hier natuurlijk Vlaams heet.
hij gebruikte vast weleens Duits en soms was het ook gewoon gemompel.
dan krijg je iets dat geen taal meer te noemen valt.

in Bruxelles ken ik sowieso amper mensen die de hele dag hun eigen taal spreken.
iedereen leent weer woorden van elkaar.
versnipperd, versplinterd, eilandjes eigenlijk.
misschien dat de stad daarom mensen aantrekt die niet helemaal in één land,
laat staan taal passen.
ik weet dat uit eigen ervaring.

de inwoners zijn eigen eilandjes maar de hoofdstad ook.
19 gemeenten op 161 km2, en ze zijn allemaal de moeite waard.
ik weet dat ook uit eigen ervaring,
maar ik heb geen bewijs.
dat ging zonder camera en zonder pen.

een concert van Nine Inch Nails in de AB,
te veel wijn en een gammele fiets.
wakker worden in Koekelberg, tussen de boeken van Herman Teirlinck
bij de moeder van een vriendin, voor een intellectueel ontbijt.

een Siciliaans lief in Saint-Gilles.
een Arabist die lang in Jeruzalem geleefd had.
we leefden van zijn zelfgemaakte za’atar.
hij kocht de ingrediënten in ‘imagoverlagende’ winkeltjes in Molenbeek-Saint-Jean.

de iconische tram 44 die start in Woluwe-Saint-Pierre.
vaak met mij èn mijn teckel Maestro.
de stad die langzaam veranderde in een indrukwekkend bos.
en dan weer moe èn modderig terug.

allemaal kleine eilandjes die voor alle bewoners anders zijn en veranderen.
met daartussen niemandsland. kantoorzones, spoorlijnen, tunnels.
en dan, ineens weer een plek waar alles klopt, zoals het èchte eilandje van de hoofdstad,
dat overigens drijft in Bois de la Cambre.

mon archipel à Bruxelles