‘daer dmenneken pist’

en het plassend kind ?
dat werd gemaakt om water te leveren maar werd een wereldster.

het symbool van een stad die zichzelf nooit helemaal ernstig neemt.
hij hoort nergens helemaal bij en daardoor juist overal een beetje en dat is heel Brussels.

hier is alles benoemd en herbenoemd, gewikt en gewogen.
elke straat heeft twee namen, elke officiële tekst bestaat twee keer,
en de volgorde kan gevoelig zijn.
en dan staat daar midden in de stad een jongetje te plassen dat zich daar allemaal niets van aantrekt.
de stad die voortdurend moet uitleggen wie ze is, kiest als symbool iemand die geen voornaam heeft, laat staan een officiële vertaling.

een volks figuurtje dat diplomaat werd.
met al eeuwenlang een eigen kamerheer, en recent een eigen naaipatroon.

hij heeft meer dan 1000 kostuums waarvan hij er ooit eentje kreeg van de Franse koning Louis XV.
die bood dat aan als excuus voor zijn soldaten die Manneken Pis ontvoerden.
hij kreeg een ceremonieel kostuum van blauwe oosterse zijde, geborduurd met gouddraad,
en werd geridderd tot Chevalier de l’Ordre de Saint-Louis.