BIENVENUE CHEZ MOI
LEÇON I
ik moest nu in Italia zijn maar ik ben in Bruxelles.
mijn moeder heeft mij nodig (en ik haar) en ik moet examens doen.
toch ben ik blij dat ik hier ben.
ik schreef laatst over reizen versus vakantie.
ik denk dat ik voor het eerst in mijn leven op vakantie ben !
ik heb er al een dag fietsen op de Villo opzitten,
encore, encore !
morgen ga ik roeien rond îlot Robinson,
en daarna lunchen aldaar.
wegdromen in het huis van monsieur Magritte
en dwalen door de grootste collectie van de meester staat gepland.
mijmeren met mezelf en alleen zijn zonder eenzaam te zijn.
Brusselen heet dat hier.
dus, ik brussel door Brussel, met mijn mobiel in de hand.
de meeste mensen kiezen één taal voor hun toestel, bedenk ik me opeens.
ik deed dat vroeger ook.
nu staan veel van mijn talen door elkaar en alles loopt nog steeds op rolletjes.
ik geloof niet in grenzen, waarom zou ik ze dan wel in mijn mobiel hebben ?
LEÇON II
Bruxelles heeft een bijzonder talent om mensen op te nemen zonder ze volledig te absorberen.
je kunt er een Nederlandse herinnering beleven, een Franse droom hebben,
een Duits keukentafelgesprek voeren en Maps je in het Italiaans de weg laten wijzen
zonder dat je erover nadenkt.
nu doe ik dat wel. ik heb tijd voor zulke dingen, want ik ben op vakantie.
je mag hier Nederlands blijven, èn Frans, èn Duits.
èn zelfs een tikje Italiaans èn daarbovenop mag je ook Brussels worden.
mèt een tropische bloem in je haren.
er zijn vast andere plekken op de wereld waar dat ook vanzelfsprekend is,
maar ik heb zelf enkel het antoniem hiervan ervaren.
je moet kiezen.
ik kies alles !
en dat kan èn dat mag hier.
uitzondering is sowieso de norm in Bruxelles,
wat deze plek eigenlijk de externe versie van mijn interne systeem maakt.
in Tilburg was ik tropisch en op Java was ik wit.
in Antwerpen mag ik geen Frans spreken want dat is elitair,
maar het is de taal van mijn vader.
mensen vinden het niet prettig als ik te koop loop met mijn Arabisch,
maar het is zo zangerig.
in Italia loop ik met natte haren over straat en dat schijnt een misdaad te zijn,
maar dat vind ik niet erg, want die plek is de mooiste carte postale van mijn verzameling.
ceci n’est pas une carte postale avec ‘salutations de Bruxelles’.
Bruxelles is tientallen salutations tegelijk,
die allemaal uitgespreid op een versleten Perzisch tapijt liggen
op een verkreukelde vlooienmarkt.
zo ontzettend kostbaar, en iedereen loopt er voorbij.
mijn mobiel denkt in vijf talen.
Bruxelles antwoordt in een zesde.
bienvenue chez moi.
quelques autres îles de mon archipel à Bruxelles:
OH LA LA LA
LA JAVANAISE
LE CŒUR DANS LES ÉTOILES
BRUXELLES MA BELLE
VACHEMENT BIEN
BIENVENUE CHEZ MOI
& MON TRAM 62