schuifelen & flirten
koffie, het parfum van de ontwakende wereld.
een verwenmoment, van mij aan mezelf.
zo’n zachte pauze waarin ik mezelf echt zag, voor de rest van de wereld mij opeiste, en ik hen.
mensen van diverse pluimage schuifelden binnen en de bar werd wakker.
er werd wat geklaagd en uitgeklaard,
maar vooral gefluisterd en geluisterd,
hier en daar zelfs licht geflirt.
de passeggiata dus, maar dan aan een tafeltje.
heel langzaam werd het publiek minder heterogeen.
alsof iemand een filter had gelegd over de bar.
de barista, ooit de hogepriester van deze hemelse plek,
werd weleens vervangen door een student die het verschil tussen
een latte en een latte macchiato niet wist.
het eclectische interieur van de koffiebar probeerde een soort sprezzatura uit te stralen,
maar werd plakkerig en rommelig op een manier die niet meer charmant of elegant was.
en daar zat ik dan, blij dat ik voor vijf euro een koffie mocht kopen.
pruttelen & spinnen
met melk sluimerde het al heel lang.
ooit was soja een exotische upgrade waarvoor je meer betaalde.
het werd dus zelden gevraagd.
nu vraagt men zonder blikken of blozen met welke ‘melk’ ik mijn cappuccino wil.
melk en ik, wij hebben ons gouden huwelijk groots gevierd !
ik geloof dat dit destijds dan ook de druppel was, druppel melk welteverstaan.
het kalf was al verdronken, maar ik was nog niet klaar om het op te geven.
het koekje verhuisde naar een plakkerige glazen pot,
met een wiebeldeksel.
de suiker verhuisde naar een geheel andere plek want dat was slecht voor mij.
maar ik wilde gewoon een koffie, geen medische bijsluiter.
wanneer ik het kleine kamertje bezocht trof ik bij de ene consequent geen zeep aan.
bij de andere een viezig briefje met de vraag of ik zuinig wil zijn met wc-papier.
vanochtend vroeg het meisje of ik een lepeltje wilde.
ze had het overigens in haar handen.
ik stond aan de bar met een cappuccino, zonder tierlantijntjes, zonder schoteltje zelfs.
en nu zonder lepeltje om het schuim te strelen.
teveel geld lichter, ik voelde me opgelicht.
ik ken nog steeds geweldige plekken,
maar ze zijn zo schaars als Ferrari’s in mijn garage.
daarom drink ik tegenwoordig vaker ‘thuis’,
met Bialetti en Bellini.
de ene pruttelt, de andere spint.
Claudia Lago di Garda
la vostra corrispondente da Bruxelles
(vandaag niet vanuit een koffiebar)
ps: cappuccino is met 2 p’s en 2 c’s.
