ik heb getwijfeld
recent vierde ik dat ik 9281 dagen in Antwerpen woonde.
ik woonde op dat moment ook de helft van mijn leven in België,
maar dat vond ik lastig.
ik heb weinig met het land.
ik ? ik ben Antwerpenaar !
et Bruxelles ? oh la la la, c’est magnifique !
maar, er is iets veranderd.
mijn oudste zoon krijgt binnenkort een kindje,
met een Belgisch meisje.
mijn jongste zoon begint bijna met de opleiding voor Defensie,
van België.
na 9281 dagen merk ik dat ik niet meer op bezoek ben.
dat ik onbewust begonnen ben dit land in mij te dragen,
zoals een deuntje van een liedje wat je niet uit je hoofd krijgt
en dat stiekem niet erg vindt.
dat ging niet met trompetgeschal.
niet met grote verklaringen,
maar met kleine druppels van het dagelijks leven.
zo klein dat ik ze jaren niet zag,
of niet wilde zien.
alsof het land fluisterde,
hier, dit stukje is van jou,
je hebt het al zo lang gebruikt
dat het niet meer terug kan naar iemand anders.
waar kan ik heen ?
ik dacht altijd dat thuiskomen een beslissing was, een duidelijke zin in een boek dat je onderstreept.
misschien gaat het anders.
misschien sluipt thuis naar binnen via de geur van Luikse wafels op deze druilerige dag.
misschien sluipt thuis naar binnen in de glimach van de bakker die mij al kende voordat ik überhaupt wist dat ik bleef.
en ik luister.
eindelijk.
zonder tegen te stribbelen.
met de zachte, voorzichtige erkenning dat een plek die je nooit gekozen hebt,
op een dag hèt decor kan worden van alles wat je bent geworden.
BELGIË BELGIË BELGIË BELGIË
ik schreef al eens over Bruxelles,
misschien wel de meest ondergewaardeerde hoofdstad ter wereld.
maar wat is België ?
wat denkt België zelf te zijn ?
een land ?
een familiefeest waar iedereen elkaar graag ziet maar niemand dezelfde taal spreekt ?
België, misschien ben jij het enige land ter wereld dat zichzelf niet wìl reduceren tot één verhaal.
een patchworkdeken van chaos,
van eeuwenoude stenen en hypermoderne verwarring.
van ver lijk jij losse stukjes maar van dichtbij passen die stukjes
als een puzzel die niemand ooit echt heeft gelegd,
maar die zich toch elke dag opnieuw vanzelf in elkaar schuiven en dat past zo hard bij mij.
zullen we dansen op de maan ?
