IS ER LEVEN OP PLUTO ?
IK HEB GETWIJFELD
Italianen vragen me soms of ik van België ben, kijkend naar de nummerplaat van de auto.
ik vind dat lastig want ik heb weinig met dat land.
moi ? je suis un enfant du monde !
maar, er is iets veranderd.
mijn oudste zoon heeft een baby, met een Belgisch meisje.
mijn jongste zoon is begonnen met de opleiding voor Defensie,
van België.
na dagen, maanden en jaren merk ik dat ik niet meer op bezoek ben.
dat ik onbewust begonnen ben dit land in mij te dragen,
zoals een deuntje van een liedje wat je niet uit je hoofd krijgt
en dat stiekem niet erg vindt.
dat ging niet met trompetgeschal,
maar met de kleine druppels van het dagelijkse leven.
zo klein dat ik ze jaren niet zag, niet wilde zien.
alsof het land fluisterde,
hier, dit stukje is van jou,
je hebt het al zo lang gebruikt
dat het niet meer terug kan naar iemand anders.
WAAR KAN IK HEEN ?
ik dacht altijd dat thuiskomen een beslissing was, een duidelijke zin in een boek dat je onderstreept.
misschien gaat het anders.
misschien sluipt thuis naar binnen via de geur van Luikse wafels op deze druilerige dag.
misschien sluipt thuis naar binnen in de glimlach van de bakker die mij al kende voordat ik überhaupt wist dat ik bleef.
en ik luister.
eindelijk.
zonder tegen te stribbelen.
met de zachte, voorzichtige erkenning dat een plek die je nooit gekozen hebt,
op een dag hèt decor kan worden van alles wat je bent geworden.
BELGIË BELGIË BELGIË BELGIË
ik schreef al vaak over Bruxelles,
(misschien wel) de meest ondergewaardeerde hoofdstad ter wereld.
maar wat is België ?
een land ?
of een familiefeest waar iedereen elkaar graag ziet maar niemand dezelfde taal spreekt ?
België, misschien ben jij het enige land ter wereld dat zichzelf niet wìl reduceren tot één verhaal.
een chaos, van eeuwenoude stenen èn hypermoderne verwarring.
van ver lijk jij losse stukjes maar van dichtbij passen die stukjes
als een puzzel die niemand ooit echt heeft gelegd,
maar die zich toch elke dag opnieuw vanzelf in elkaar schuiven en dat past zo hard bij mij.
ik besef me dat nu pas, nu wij afscheid nemen.
België, ik zie u graag !