ZONNIGE RICARD

ooit lag er een plan voor een project in beeld en woord: BL-07-RH.
het concept was uitgeschreven.
subsidie ging ik vragen aan DAF.

ik ging door Frankrijk rijden en de aires en routiers bezoeken.
ik zou starten in Halluin want daar begon het avontuur voor mij als kind altijd.

maar zoals de meeste van mijn plannen, pakte ook deze anders uit.

nu zit ik in een typisch Frans dorp,
zonder vrachtwagen en zonder vader.

ik ben graag alleen en ik ben graag in Frankrijk,
alhoewel ik geen idee heb wat ik hier nu eigenlijk doe, of zoek.

vanzelf wandel ik naar het barretje waar je nooit naar op zoek moet
en waar iedereen is en altijd al was, zelfs de zon.

ik wil gewoon doen wat papa zou doen.
de krant doorbladeren, aan de praat raken met een wildvreemde en een Ricard drinken,
maar ik durf niet.
de krant doorbladeren, dat lukt me nog wel.

de eigenaar vraagt wat ik wil drinken en ik bestel water.
de tranen komen onder mijn zonnebril vandaan en hij vraagt wat er is.
opeens zitten er een deftig koppel van dat typische dorp en nog een dame van mijn leeftijd,
die recent haar man verloor, aan mijn tafeltje.

een paar minuten later drinken we een Ricard.
met zijn vijven zitten we te zwijgen
en voor een moment is de wereld weer rond.

de dame van mijn leeftijd verbreekt de stilte
en vraagt hoe mijn vader gestorven is en wat mijn moeder nu gaat doen,
en ik vertel alsof ik tegen een goede vriendin praat.

ik huil en zij troost.
zij huilt en het deftige koppel troost.

ik heb nog nooit zo fijn gehuild.

ondertussen is een groep collega’s die samen gegeten hebben erbij komen zitten.
het tafeltje is veel te klein en ik glimlach bij de asbak die zo schaamteloos vol zit
zoals dat alleen in Frankrijk kan.
de groep collega’s moet steeds harder lachen om mijn français bruxellois
maar zij zaten duidelijk al langer aan de Ricard.

na mijn tweede Ricard neem ik afscheid.
ik zeg adieu, want ik weet dat ik hier nooit meer terugkom.

ZWARTE VLAGGEN

je traverse le village et je regarde la mairie.
les drapeaux flottent au vent, le drapeau français plus fort que les autres.

je contourne le bâtiment et quand je me retrouve au soleil, le vent est tombé.
les drapeaux pendent tristement, et je trouve ça encore plus triste qu’en berne.

des drapeaux en berne, c’est ce que papa voulait aussi pour le jour où il mourrait.
tu n’es pas assez important pour ça, lui disais-je alors.
tu n’es pas Aznavour.
mais je suis quand même ton Aznavour, non ?
je l’entends encore me répondre.

je baisse les yeux et je vois les drapeaux tristes avec leurs ombres projetées sur le sol.
le soleil derrière moi transforme leurs ombres en drapeaux noirs.

je regarde la météo.
en ce moment, il fait soleil dans toute la France.
partout, des drapeaux noirs.
dans tout ton pays.