ALAAF

voor veel mensen is thuis een huis.
voor mij zijn het woorden.
vooral woorden die onvertaalbaar zijn in andere talen.
sommige woorden lijken liever in één taal te wonen
en ik voel me fijner in woorden dan in een huis.

ik schrijf dit in het Nederlands, dat zegt heel veel.
Nederland leeft in mij als herinnering.
mijn fotoalbum spreekt vooral Koninginnedag en carnaval, alaaf !

merci(kes) heeft de selectie niet gehaald, maar daar schrijf ik nog over
want voor mij is het anders dan dankjewel.

DÉPAYSEMENT

Frans is mijn veel te dure jurk waarin ik mij elegant voel,
maar ik behandel haar niet als een kostbaar kledingstuk.

ik ken het leven in de grote Franse steden een beetje,
en de kleine Franse dorpjes, dat was het leven van mijn vader,
maar dépaysement heb ik zelfs in Frankrijk.
een zwaar woord wat licht kan zijn, vasthouden en loslaten tegelijk.

ket heeft de selectie niet gehaald, maar daar schrijf ik nog over
want enerzijds is het geen Frans maar anderzijds zijn mijn jongens mijn ketjes !

KOPFKINO

zoals elke zichzelf respecterende creatieveling had ik een sticker met Kopfkino op mijn laptop,
overigens geen Mac, want ik heb iets te veel respect voor mezelf om me dat aan te doen.

ik wist wat het betekende maar later ging ik het voelen en me ermee identificeren.
niet alleen met Kopfkino, maar met de hele taal.
en hoe zuidelijker het Duits, hoe meer ik me thuis voel.

Fernweh heeft de selectie niet gehaald maar daar schrijf ik nog over
want daar heb ik zo vaak last van.

SPREZZATURA

het principe ken ik van vroeger in Prenzlauer Berg en ik deed zo hard mee.
op mijn flip flops met nagellak die lichtjes was afgebladderd,
wat had ik daar over nagedacht.
de flip flops hebben plaatsgemaakt voor een (voor mij toch) dure handtas
en de afgebladderde nagellak is vervangen door goedkope parels.

sprezzatura, een Italiaans woord dat mij blijkbaar al kende voor ik wist wat het was.

pantofolaia heeft de selectie niet gehaald maar daar schrijf ik nog over
want pantofolaia kan ook met de nodige sprezzatura.

GEMAS

ik woon niet thuis, ik woon in talen.
je hoeft talen niet vloeiend te spreken om je erin thuis te voelen
bedenk ik me net terwijl de middagnasi op het vuur staat.

het kunnen keukenwoorden die ik ruik als ik ze uitspreek
of koosnamen die zomaar in mij opkwamen maar zo zorgvuldig gekozen lijken te zijn.

ik spreek geen Indonesisch maar heb zoveel woorden in mijn dagelijkse taalgebruik
dat het toch thuis is.

ken je dat gevoel dat iets zo schattig is dat je het in een doosje zou willen doen
en in je handtas zou willen steken ?
woedend kan ik worden van zoveel schattigheid !

‘wij’ hebben daar één woord voor, gemas.

senang heeft de selectie niet gehaald maar daar schrijf ik nog over
want ik voel me vaak zo ontzettend senang.

بركة

ik woon niet thuis, ik woon in talen.
je hoeft talen niet vloeiend te spreken om je erin thuis te voelen
bedenk ik me weer terwijl Rachid Taha opstaat.

het kan de religieuze echo zijn van dat verre land want mijn thuis schijnt te zijn
of de straattaal van mijn belangrijkste levensfase.

ik leerde Arabisch in de les, maar de summiere woorden in mijn dagelijkse thuisgebruik
zijn de dialecten van het noorden.

herinneringen aan kleine momenten die groots waren.
aan dat ik iets al begreep zonder dat ik Arabisch verstond.

‘zij’ hebben daar één woord voor, بركة (baraka).

يا رايح (ya rayah) heeft de selectie niet gehaald maar daar schrijf ik nog over
want Rachid Taha zingt nu, dat we allemaal moe worden en terug willen keren.
naar waar ?
naar wat ?
terugkeer naar taal ?

taal, een geweldig gevoel van vasthouden,
zonder daadwerkelijk iets in mijn handen te hebben.